Od samego początku praca prowadzona jest ‘pod sztandarem’-  energii i lekkości.

ETAPY PRACY Z KONIEM

Kolejne etapy to: wychowanie, przygotowanie, doskonalenie i utrwalanie.

Podstawą wychowania i przygotowania jest praca z ziemi.

Wychowanie rozpoczynamy wypracowując posłuszeństwo, uważność i reaktywność.

Przygotowanie to wypracowanie niezbędnego poziomu sprawności fizycznej (koncepcaj Kikkuli) oraz nauka pojedynczych ruchów i przejść. 

Doskonalenie to płynność przejść, praca nad samopodtrzymywaniem oraz łączenie pojedynczych ruchów w sekwencje.

Utrwalanie to zakończenie szkolenia na określonym poziomie dające pewność wykonania.

Na każdym etapie opisujemy poziom wyszkolenia za pomocą profilu jeździeckiego.

Istotna jest jednoznaczność komunikatów jeździeckich, obserwowanie i analizowanie zachowań konia oraz konsekwencja.

METODA PRACY

Ważne jest respektowanie kolejności:

SPOKOJNIE,

ENERGICZNIE,

PROSTO;

Koń ma pracować będąc spokojnym a w konsekwencji uważnym, ma poruszać się energicznie z odczuwalnym zapasem energii i ma być prosty.

Całość pracy powinna być nacechowana lekkością – warunkiem  sine qua none jeździectwa klasycznego

Kierujemy się regułą potrzeba i wystarcza, to znaczy pomoce jeździeckie powinny być wystarczająco czytelne i jednocześnie delikatne.

Warunkiem poprawności wykonania jest przestrzeganie kolejności:

SPOKÓJ-LEKKOŚĆ-POZYCJA- IMPULS-AKCJA

Potwierdzeniem poprawności wykonania jest samopodtrzymywanie (samoniesienie).

Przeanalizujmy:

Spokój to brak jakichkolwiek powodów zakłócających pracę i pogarszających jakość komunikacji, spokój pozwala skupić się na zadaniu.

Lekkość to brak oporu stawianego ręce jeźdźca przez żuchwę konia (opór siły) oraz możliwość przesunięcia konia w dowolnym kierunku bez oporu z jego strony (opór masy).

Pozycja to nadanie koniowi ułożenia ciała w sposób sprzyjający wykonaniu ruchu.

Impuls to siła pozwalająca koniowi w możliwie krótkim czasie przejść w płynny sposób od jednego do drugiego ruchu.

Akcja to energia umożliwiająca kontynuację osiągniętego za pomocą impulsu ruchu.

Stosujemy zasadę: 

„Nigdy nie kontynuuj źle rozpoczętego ruchu.”

(Salomon de la Broue [1552-1610])

G13_6140

G13_6145

NASZ SPOSÓB PRACY

  1. LEKCJE Z ZIEMI:
Mikołaj i Eratyk
-w stój
DSC_4982
-na uwiązie/ skróconej lonży/lince
Z08_9365
-na lince
G13_7994
– w lonżowniku luzem, solo i w grupie
G13_4810
– w lonżowniku na lince, solo i w grupie
DSCN1023
– na ujeżdżalni na lince, solo i w grupie
DSCN0009
– na ujeżdżalni luzem, solo i w grupie
IMAG1490
– praca w ręku- koń okiełznany
IMAG1592
– praca w uprzęży na lince, z lejcami, luzem i z obciążeniem

 

Praca z ziemi ma na celu wszechstronną gimnastykę poziomą  i pionową, uczynienie zwierzęcia uważnym, silnym

i szybkoreagującym, czyli w pełni przygotowanym mentalnie i fizycznie do dalszych lekcji z jeźdźcem na grzbiecie

lub/i pracy w zaprzęgu.

Z08_0198

  1. LEKCJE W SIODLE

– powtórka elementów nauczonych z ziemi i oswajanie z nową sytuacją;

– nauka i doskonalenie nowych elementów

– praca nad przejściami – doskonalenie pojedynczych przejść

– sekwencje ruchów ze szczególnym uwzględnieniem jakości przejść między nimi.

Z08_2967


 

SPRZĘT

W pracy z ziemi posługujemy się zwykłymi kantarami, uwiązami, lonżami lub linkami do 12m długości w zależności od potrzeby.

Ogłowia bez nachrapników a jeżeli już to ozdobny polski, lekko zapięty tak, aby nie krępował ruchów żuchwy.

Kiełzna wędzidłowe najchętniej z wąsami, łagodne.

Nie stosujemy wypinaczy i dodatkowych wodzy oraz ochraniaczy (chyba, że są niezbędne) dając nogom chłodzić się w  naturalny sposób.

Staramy się ograniczać stosowanie batów i palcatów do okresu początkowego pracy i stosować zgodnie z zasadą mniej znaczy więcej.

Nie używamy ostróg.

W pracy wierzchem preferujemy używanie gapy – „siodła mającego same zalety” (projekt własny).

 

945199_639810979416561_106479270_n
Gapa projekt I
Z08_0797
Gapa projekt II
11866500_10153205612668440_5531931625882248522_n
Gapa woltyżerska